Onlangs kwam vanuit de eerste kamer goed nieuws voor de WMO- en Jeugdzorginstellingen.
Daar werd ingestemd met een wetsvoorstel van minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid, Welzijn
en Sport) dat ervoor zorgt dat berichtenverkeer en financiële verantwoording tussen gemeenten en
zorgaanbieders wordt gestandaardiseerd. Het leest als een mooie stap vooruit, maar laat ook zien hoe onnodig moeilijk het in de zorgsector is geworden sinds de decentralisatie in 2015.

Tijd, moeite en de nodige hobbels

Tussen 2003 en 2013 is er in de keten van de AWBZ (nu WLZ) hard gewerkt aan een systeem waarin
zorgverleners en overheden goed met elkaar konden communiceren. Met succes: ieder zorgkantoor
en elke zorgaanbieder hield zich, ondanks de verschillen per regio, aan dezelfde eisen voor
communicatie en facturatie.

Zorgconsultants van The Beagle Armada hebben hard meegewerkt aan het vormgeven van deze
architectuur. Zowel in de deelname aan diverse werkgroepen, als door het ondersteunen en
propageren van deze structuur in onze producten voor planning en control. We waren medegrondleggers van het controleprotocol (azrtestsite). Met de decentralisatie van het zorgstelsel ging veel van dit werk, dat tijd, moeite en de nodige hobbels heeft gekost, verloren.

“De geschiedenis leert: standaardisatie draagt bij aan vermindering van de administratieve lasten, maar het is niet de oplossing.”

Optimalisatie zorgadministratie

Het goedkeuren van dit wetsvoorstel is een stap in de richting van het systeem van toen. Een
rigoureuze stap, die lang op zich heeft laten wachten, maar desalniettemin een goede stap. De vraag
rest wel, wat deze wijziging voor praktische gevolgen heeft. Want de geschiedenis leert:
standaardisatie draagt bij aan vermindering van de administratieve lasten, maar het is niet de
oplossing. Zijn ECD’s hier goed op afgesteld? Zijn de processen goed beschreven? Wat betekent
werken met i-Standaarden voor interne verantwoording, de AO/IC, financiële administratie en
rapportages aan gemeenten? En misschien wel de hamvraag: zijn gemeenten in staat om hun inkoop
te standaardiseren of op z’n minst te harmoniseren?

Het is te hopen dat antwoorden op deze vragen worden gezocht in de structuur waar we zo hard
aan hebben gewerkt tot 2015. Dat we geen volledige ronde hoeven te rijden over dezelfde hobbels
als toen. Dat deze oplossing op papier, een vlotte, efficiënte uitvoering krijgt in de praktijk. Dat de
zorg zich niet te lang zorgen hoeft te maken, maar juist op een goede manier vooruit kan. Minder
papierwerk en betere zorg is waar wij voor staan. Laten we hopen dat de randvoorwaarden hiervoor
snel nog beter vorm krijgen.

TBA: oog voor verandering – hart voor de zorg